Fabuła jest prosta, ale ma w sobie potencjał. Ramona przeżywa śmierć męża i próbuje funkcjonować w domu razem z dziećmi. W pewnym momencie na skraju posesji pojawia się obca kobieta. Nie wiadomo, kim jest, czego chce i czy w ogóle należy ją rozumieć dosłownie. Z każdą kolejną sceną napięcie rośnie, bo obecność tej postaci coraz mocniej rozsadza codzienność bohaterki. To właśnie ten pomysł jest największą siłą filmu: zamiast od początku wykładać karty na stół, twórcy każą nam oglądać w tym dyskomforcie i zastanawiać się, czy to klasyczna historia o zagrożeniu z zewnątrz, czy raczej dramat psychiczny przebrany za horror.
Najmocniejszym punktem filmu jest Danielle Deadwyler. To aktorka, która potrafi zagrać zmęczenie, rozpacz i wewnętrzne pęknięcie bez wielkich gestów i bez histerii. Jej Ramona nie jest papierową "final girl", tylko kobietą naprawdę poranioną przez życie. I właśnie dzięki niej "Kobieta w ogrodzie" ogląda się lepiej, niż mogłoby to wynikać z samego scenariusza. Bo z tym bywa różnie. Reżyser Jaume Collet-Serra, którego widzowie mogą kojarzyć choćby z "Sieroty", "Domu figur woskowych", "Non-Stop" czy "The Shallows", umie budować napięcie i wizualny niepokój, ale tym razem chwilami za bardzo ufa metaforze, a za mało czystemu horrorowi.
I tu dochodzimy do sedna. "Kobieta w ogrodzie" to film, który bardziej interesuje się symbolicznym ciężarem opowieści niż grozą rozumianą tradycyjnie. Dla jednych będzie to zaleta, dla innych wada. Ja mam do takich rzeczy cierpliwość, ale pod warunkiem, że metafora nie zaczyna walić obuchem po głowie. Tutaj bywa z tym różnie. Są momenty naprawdę udane, niepokojące, z dobrą atmosferą i poczuciem, że coś jest fundamentalnie nie tak. Ale są też takie chwile, kiedy film zdaje się mówić: "patrz, tu chodzi o traumę", zamiast pozwolić widzowi samemu to poczuć. I wtedy cały ten mrok trochę traci moc.
Nie znaczy to jednak, że mamy do czynienia z porażką. Po prostu jest to horror z tych bardziej "wewnętrznych" niż "efektownych". Taki, który bliżej ma do psychologicznego studium rozpaczy niż do kina, po którym człowiek boi się spojrzeć przez okno. A przecież sam punkt wyjścia jest kapitalny: tajemnicza kobieta siedząca nieruchomo przed domem to obraz, który sam z siebie ma ogromny potencjał. Coś jak stary, dobry koszmar, w którym z pozoru nic się nie dzieje, a człowiek i tak czuje, że wszystko jest już strasznie nie w porządku.
To również film krótki — trwa około 88 minut — i może dobrze, bo dzięki temu nie rozmienia się całkowicie na drobne. Nie ma tu nadmiaru wątków, nie ma kombinowania na siłę. Jest za to konsekwencja w trzymaniu kameralnej, dusznej atmosfery. Tyle że ta konsekwencja nie zawsze przekłada się na pełne emocjonalne uderzenie. Czasem brakuje mocniejszego pazura, czasem większej odwagi w finale. Krytycy zresztą też zwracali uwagę, że film ma dobry punkt wyjścia i mocną rolę Deadwyler, ale sama opowieść zostawia zbyt mało miejsca na prawdziwy strach i zaskoczenie.
Jeśli więc ktoś włącza "Kobietę w ogrodzie" jako standardowy horror, w którym napięcie zaciska się jak pętla, może poczuć niedosyt. Ale jeśli ktoś lubi kino grozy, które próbuje opowiadać o czymś więcej niż tylko o potworze za drzwiami, to znajdzie tu coś dla siebie. Nie wszystko działa idealnie, nie każda scena ma taką siłę, jaką obiecuje koncept, ale w tym filmie jest dość melancholii, niepokoju i emocjonalnego ciężaru, żeby go nie zbyć wzruszeniem ramion.
To nie jest nowy kamień milowy horroru. To raczej przyzwoity, chwilami naprawdę udany film o żałobie, ubrany w kostium opowieści niesamowitej. I może właśnie dlatego zostaje w głowie trochę dłużej niż niejeden hałaśliwy straszak, który po seansie wyparowuje szybciej niż popcornowy zapach z kinowego korytarza.
Posty
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz