To jeden z tych seriali, na kontynuację, którego czekałem z dużym niepokojem. Pierwszy sezon After Life (czytaj recenzję) chyba był kompletny i nie powinno się go ciągnąć dalej. Oglądając na Netflix tegoroczny, drugi sezon trochę się nudziłem.
Recenzje horrorów, filmów SF, katastroficznych, ale też innych, które oglądam. Chwalę i ostro krytykuję. Bez żadnych skrupułów!
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Roisin Conaty. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Roisin Conaty. Pokaż wszystkie posty
czwartek, 30 kwietnia 2020
After Life powraca. Znowu smutno - radosny, ale chyba nudniejszy
Etykiety:
After Life sezon 2,
Ashley Jensen,
David Bradley,
Diane Morgan,
Joe Wilkinson,
Kerry Godliman,
Mandeep Dhillon,
Netflix,
Paul Kaye,
Penelope Wilton,
Ricky Gervais,
Roisin Conaty,
serial,
Tom Basden,
Tony Way
środa, 5 lutego 2020
After Life. Krótki serial o życiu po śmierci żony
Znajomy polecił ten serial więc postanowiłem z Żoną obejrzeć. Sześć krótkich odcinków po niecałe 30 min. After Life (Wielka Brytania 2019). Gorzkich, pełnych smutku, ale i radosnych chwil. Generalnie jednak bardzo smutny i depresyjny.
Tony (Ricky Gervais - oprócz głównej roli także reżyser i scenarzysta) jest dziennikarzem w małej miejscowości. Cierpi po śmierci żony. Codziennie ogląda nagranie wideo, w którym Lisa (Kerry Godliman) przygotowuje go do swojej śmierci. Stara się zniechęcić do siebie wszystkich znajomych, twierdząc, że chce popełnić samobójstwo, bo nic dobrego go już nie czeka. Źle mówi o swojej pracy i krytykuje współpracowników.
Tony (Ricky Gervais - oprócz głównej roli także reżyser i scenarzysta) jest dziennikarzem w małej miejscowości. Cierpi po śmierci żony. Codziennie ogląda nagranie wideo, w którym Lisa (Kerry Godliman) przygotowuje go do swojej śmierci. Stara się zniechęcić do siebie wszystkich znajomych, twierdząc, że chce popełnić samobójstwo, bo nic dobrego go już nie czeka. Źle mówi o swojej pracy i krytykuje współpracowników.
Etykiety:
2019,
After Life,
Ashley Jensen,
David Bradley,
Diane Morgan,
Kerry Godliman,
Mandeep Dhillon,
Netflix,
Paul Kaye,
Penelope Wilton,
Ricky Gervais,
Roisin Conaty,
serial,
Tom Basden,
Tommy Finnegan,
Tony Way
Subskrybuj:
Posty (Atom)
Popularne posty
Szukaj na tym blogu
Archiwum bloga
-
▼
2026
(48)
-
▼
czerwca
(9)
- Najlepsze z najgorszych: film, przy którym sala ry...
- F1. Kino, które przypomniało mi, dlaczego pokochał...
- Scary Movie wraca. Śmiałem się rzadziej, niż się s...
- 28 dni później – dlaczego ten horror wciąż robi og...
- „Odwet” Vincenta V. Severskiego – świetna powieść ...
- Nowy horror Sama Raimiego zaskakuje. Recenzja film...
- Szwajcarski Braveheart? Recenzja filmu „Wilhelm Tell”
- Uciekinier. Stephen King w nowej ekranizacji wraca...
- Pasażer – recenzja. Koszmar, który jedzie za tobą
-
▼
czerwca
(9)
-
►
2025
(118)
- ► października (14)
-
►
2024
(134)
- ► października (12)
-
►
2023
(180)
- ► października (19)
-
►
2022
(148)
- ► października (12)
-
►
2021
(206)
- ► października (14)
-
►
2020
(228)
- ► października (12)
-
►
2019
(169)
- ► października (17)
-
►
2018
(145)
- ► października (14)
-
►
2017
(55)
- ► października (3)
-
►
2016
(88)
- ► października (10)
-
►
2015
(18)
- ► października (5)
-
►
2014
(16)
- ► października (1)
-
►
2013
(53)
- ► października (6)
-
►
2012
(54)
- ► października (3)
-
►
2011
(70)
- ► października (5)
-
►
2010
(37)
- ► października (2)
-
►
2009
(130)
- ► października (17)
-
►
2008
(174)
- ► października (26)

