Bo „Spider-Man: Całkiem nowy dzień” podobał mi się bardziej, niż się spodziewałem.
To wciąż wielkie widowisko, w którym superbohater musi ratować świat, ludzi i pewnie przy okazji również hollywoodzki budżet. Są efektowne sceny akcji, sporo humoru, komiksowa przesada i wszystko to, czego można oczekiwać po współczesnym Spider-Manie. Ale jest też coś, co w tego typu filmach lubię najbardziej – bohater, z którym można się po prostu dobrze bawić.
Tom Holland po raz kolejny pokazuje, że doskonale pasuje do tej roli. Jego Spider-Man nadal jest bardziej chłopakiem z sąsiedztwa niż wszechpotężnym herosem, choć oczywiście skala problemów, z którymi musi się mierzyć, dawno przestała być sąsiedzka.
Film ma jednak jedną poważną wadę: jest za długi. W pewnym momencie zaczyna się pojawiać znajome pytanie: „Ile jeszcze?”. Nie dlatego, że historia jest nieciekawa, ale dlatego, że część scen można było spokojnie skrócić. Spider-Man nie musi przecież wisieć na ekranie przez wieczność, żebyśmy uwierzyli, że potrafi się wspinać po ścianach.
Mimo tego seans minął mi znacznie przyjemniej, niż zakładałem.
I jest jeszcze jeden powód, dla którego będę ten film wspominał dobrze.
Na seans poszła ze mną moja 12-letnia córka Ala.
I chyba właśnie dlatego „Spider-Man: Całkiem nowy dzień” dostał ode mnie kilka dodatkowych punktów. Kino ma bowiem tę cudowną właściwość, że czasami sam film jest tylko częścią całego doświadczenia. Ważne jest również to, z kim siedzimy obok siebie, kiedy gasną światła.
Dla mnie Spider-Man jest już trochę podróżą w czasie. Dla Ali to nowy bohater jej pokolenia. I bardzo mnie ucieszyło, że mogliśmy tym razem spotkać się gdzieś pośrodku.
Czy to najlepszy Spider-Man, jakiego widziałem? Nie.
Czy jest za długi? Zdecydowanie.
Czy bawiłem się lepiej, niż przypuszczałem? Zdecydowanie tak.
A przede wszystkim – dobrze było po prostu pójść z córką do kina na wielkiego, komiksowego Spider-Mana. Czasami to wystarczy, żeby seans miał sens.
Posty
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz