„Księga pustyni” Gillesa de Maistre to kino familijne, ale takie, którego nie trzeba oglądać wyłącznie dlatego, że przyszło się z dzieckiem. To przygodowa opowieść o Saharze, naturze, przetrwaniu i niezwykłej więzi człowieka ze zwierzętami.
Główna bohaterka, Sun, wyrusza na pustynię, żeby odkryć prawdę o historii, którą zna od dzieciństwa. Chodzi o chłopca, który jako małe dziecko zaginął podczas burzy piaskowej. Znalazły go strusie i przez kolejne lata to właśnie wśród nich dorastał. Z dala od ludzi, cywilizacji i wszystkiego, co znamy jako normalne życie. Jego najlepszym przyjacielem zostaje z kolei fenek – mały pustynny lis.
I właśnie ta relacja człowieka z naturą jest w tym filmie najważniejsza. „Księga pustyni” nie próbuje być kolejnym wielkim widowiskiem, które co pięć minut musi czymś potrząsnąć widzem. Zamiast tego opowiada prostą historię i pozwala jej wybrzmieć.
A przy okazji pokazuje Saharę tak, że chwilami można zapomnieć, że siedzi się w kinowym fotelu. Bezkres piasku, pustynne krajobrazy, zwierzęta i człowiek próbujący znaleźć swoje miejsce w świecie, który zdecydowanie nie został urządzony pod jego potrzeby.
Gilles de Maistre ma zresztą doświadczenie w opowiadaniu historii, w których zwierzęta nie są tylko efektownym dodatkiem. Wcześniej zrobił „Mia i biały lew” oraz „Emma i czarny jaguar”, więc można powiedzieć, że wie, jak połączyć kino przygodowe z opowieścią o relacji człowieka i natury.
Najbardziej podobało mi się jednak to, że film nie wstydzi się emocji. I tutaj dochodzimy do momentu, w którym powinienem zachować się jak twardy recenzent filmowy. Nie zachowałem się. Było wzruszenie. Były łzy na policzkach. Znowu. ;)
Ale trudno się dziwić. „Księga pustyni” gra na bardzo prostych emocjach – samotności, przyjaźni, potrzebie przynależności, więzi z drugim stworzeniem. I robi to bez cynizmu. Dzisiaj to już samo w sobie jest całkiem dużą zaletą.
Posty
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz