Wracając do serialu Huberta Drapelli po ponad pięćdziesięciu latach, można mieć obawy. Tempo będzie zbyt wolne? Dialogi zbyt teatralne? Zdjęcia zbyt archaiczne? Tymczasem okazuje się, że większość tych elementów działa dziś bardziej na korzyść produkcji niż przeciwko niej.
Oczywiście widać, że serial powstał na początku lat siedemdziesiątych. Realizacja jest skromna, sceny akcji nie przyprawiają o szybsze bicie serca, a montaż bywa spokojny do granic cierpliwości współczesnego widza. Ale właśnie dzięki temu historia ma czas, by wybrzmieć. Twórcy nie pędzą od jednej atrakcji do drugiej. Pozwalają zagadce oddychać.
I właśnie zagadka jest tutaj najważniejsza.
Nienacki stworzył bohatera nietypowego. Pan Tomasz nie jest twardzielem, który wszystko załatwia pięściami. Wygrywa wiedzą, sprytem i cierpliwością. Potrafi dostrzec szczegół, którego inni nie zauważają, połączyć historyczne fakty i krok po kroku dojść do rozwiązania tajemnicy. Dzisiaj, gdy niemal każdy bohater kina przygodowego musi biegać, skakać i ratować świat co piętnaście minut, taki sposób prowadzenia opowieści wydaje się wręcz odświeżający.
Ogromna w tym zasługa Stanisława Mikulskiego. Nie próbuje zrobić z Pana Samochodzika polskiego Jamesa Bonda. Gra człowieka inteligentnego, opanowanego i trochę tajemniczego. Kogoś, komu wierzymy od pierwszej sceny. Trudno się dziwić, że dla wielu czytelników właśnie jego twarz na zawsze zrosła się z literackim bohaterem.
Serial ma też coś, czego nie sposób podrobić – atmosferę. Zamki, jeziora, lasy, stare kościoły i ślady po templariuszach tworzą świat, który zachęca do odkrywania historii. Nie chodzi o wielkie efekty specjalne. Chodzi o poczucie, że za następnym zakrętem naprawdę może czekać jakaś tajemnica.
Czy ekranizacja jest wierna książce? Nie do końca. Zmieniono sporo, uproszczono niektóre wątki, a część bohaterów wygląda inaczej, niż zapamiętali ich czytelnicy. Co ciekawe, nie przeszkadza to w odbiorze. Duch powieści pozostał nienaruszony. Nadal jest to opowieść o przygodzie, historii i ciekawości świata.
Dzisiaj takie produkcje powstają niezwykle rzadko. Współczesne seriale przygodowe często stawiają na tempo, widowiskowość i kolejne zwroty akcji. „Samochodzik i Templariusze” przypomina, że równie mocno potrafi wciągnąć opowieść oparta na tajemnicy, logicznym myśleniu i dobrze napisanych bohaterach.
Czy serial się zestarzał? Oczywiście. Niektóre dialogi brzmią dziś sztucznie, a realizacja momentami trąci myszką. Ale są produkcje, którym wiek odbiera urok, i są takie, którym go dodaje. „Samochodzik i Templariusze” zdecydowanie należy do tej drugiej grupy.
Po seansie najbardziej zaskoczyło mnie jednak coś innego. Nie nostalgia, choć tej również nie brakowało. Raczej świadomość, jak bardzo zmieniło się opowiadanie historii. Kiedyś wystarczała tajemnica ukryta w ruinach zamku, kilku charyzmatycznych bohaterów i stary samochód o niezwykłym silniku, by rozpalić wyobraźnię tysięcy młodych widzów. Dziś potrzeba znacznie więcej środków, a efekt bywa znacznie skromniejszy.
Może właśnie dlatego do „Samochodzika i Templariuszy” tak dobrze się wraca. To nie tylko serial. To przypomnienie czasów, kiedy największym efektem specjalnym była własna wyobraźnia.
Na koniec trudno nie pomyśleć o netfliksowej wersji z 2023 roku. Pokazała ona, że samo odświeżenie znanej marki nie gwarantuje sukcesu. Można zmienić tempo, dodać więcej akcji i nowoczesną realizację, ale znacznie trudniej odtworzyć atmosferę, która sprawiła, że kolejne pokolenia zakochały się w przygodach Pana Samochodzika. Właśnie dlatego serial z początku lat 70. wciąż ma wiernych fanów. Nie dlatego, że jest doskonały, lecz dlatego, że pamięta o tym, co w tej historii było najważniejsze – tajemnicy, inteligentnej przygodzie i przekonaniu, że największy skarb czeka na tych, którzy potrafią patrzeć uważniej niż inni.
Posty
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz