Są takie filmy, które ogląda się z zainteresowaniem, są takie, które potrafią przestraszyć, i wreszcie takie, które zostają w głowie na długo po zakończeniu seansu. „Lament” (Gok-seong USA, Korea Południowa 2016) należy zdecydowanie do tej ostatniej kategorii. To bardzo dobra południowokoreańska produkcja, która robi spore wrażenie. Miałem okazję zobaczyć ją w warszawskiej Kinotece podczas Festiwalu Filmów Azjatyckich Pięć Smaków i był to jeden z tych seansów, dla których naprawdę warto wybrać się do kina.
Na Hong-jin stworzył horror, który wymyka się prostym klasyfikacjom. Zaczyna się jak kryminalna opowieść o serii tajemniczych, brutalnych zdarzeń w niewielkiej koreańskiej miejscowości. Pojawiają się kolejne ofiary, mieszkańcy zaczynają zachowywać się w sposób coraz bardziej niepokojący, a podejrzenia padają na tajemniczego przybysza z Japonii. Śledztwo prowadzone przez niezbyt błyskotliwego, ale poczciwego policjanta Jong-goo szybko przestaje jednak przypominać standardową policyjną robotę. Szczególnie kiedy okazuje się, że zagrożenie dotyka również jego własnej rodziny.
Reżyser bardzo umiejętnie miesza kryminał, thriller, horror nadprzyrodzony, ludowe wierzenia i religijne niepokoje. Nie spieszy się z wyjaśnianiem kolejnych zagadek, przeciwnie – z każdą minutą komplikuje sytuację, podsuwa nowe tropy i sprawia, że coraz trudniej odróżnić prawdę od manipulacji. Widz zostaje wciągnięty w świat, w którym nie można być pewnym właściwie niczego. I właśnie ta niepewność jest jednym z największych atutów filmu.
Ogromne wrażenie robi atmosfera. Deszcz, błoto, mrok, odizolowana prowincja i narastające poczucie zagrożenia tworzą wyjątkowo sugestywną całość. Są tu sceny, które potrafią naprawdę mocno wstrząsnąć, ale siła „Lamentu” nie sprowadza się do epatowania przemocą czy straszenia widza. To przede wszystkim konsekwentnie budowany, gęsty i momentami wręcz przytłaczający niepokój.
Na osobne uznanie zasługuje aktorstwo, szczególnie Kwak Do-wona w roli Jong-goo. Jego bohater jest daleki od filmowego herosa. Bywa nieporadny, śmieszny, podejmuje fatalne decyzje, ale kiedy zagrożona zostaje jego córka, oglądamy człowieka, który stopniowo traci grunt pod nogami. Bardzo dobrze wypadają również Hwang Jung-min jako szaman oraz Jun Kunimura w roli tajemniczego Japończyka. Każda z tych postaci dokłada kolejną warstwę niepewności do i tak już skomplikowanej historii.
Nie jest to film krótki – trwa 156 minut – ale trudno uznać ten czas za zmarnowany. Na Hong-jin potrafi utrzymać napięcie, a kiedy wydaje się, że historia zmierza już w określonym kierunku, potrafi wywrócić nasze dotychczasowe wyobrażenia do góry nogami. Finał nie podaje wszystkiego na tacy. Zostawia pytania, wątpliwości i przestrzeń do interpretacji. I bardzo dobrze. Niektóre historie tracą, kiedy ktoś próbuje za wszelką cenę wyjaśnić każdą tajemnicę.
Bardzo dobra produkcja. A seans w Kinotece, w festiwalowej atmosferze Pięciu Smaków, tylko spotęgował wrażenia. Zdecydowanie polecam.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz