„Resident Evil” jak za dawnych lat. Jest klimat, jest strach

Z „Resident Evil” (Czechy, Francja, Niemcy, USA 2026) mam problem podobny jak z większością ekranizacji gier. Z jednej strony wiem, że kino nie musi być kalką tego, co znamy z konsoli i komputerów. Z drugiej – jeśli bierze się na warsztat taką markę jak „Resident Evil”, to wypadałoby przynajmniej pamiętać, dlaczego ta gra działała.

Przez lata filmowcy najwyraźniej pamiętali głównie o zombie, potworach, strzelaniu i efektownych scenach akcji. Tymczasem sednem „Resident Evil” nigdy nie było to, ilu przeciwników można rozwalić w ciągu minuty. Chodziło o coś znacznie prostszego: jesteś sam, kończy ci się amunicja, nie wiesz, co znajduje się za następnymi drzwiami i zaczynasz się zastanawiać, czy naprawdę warto je otwierać. I właśnie to przypomniał sobie Zach Cregger.

Niepoczytalna? Prześladowca znajdzie cię wszędzie!

Młoda kobieta - Sawyer padła w przeszłości ofiarą stalkingu. Udało się jednak uciec prześladowcy i wyjechać z rodzinnego miasta. Pewnego dnia po, rutynowej wydawałoby się, wizycie u psychiatry, podczas której przyznaje się do myśli samobójczych, trafia do zamkniętego szpitala psychiatrycznego. Polecam naprawdę mocny film - "Niepoczytalna" (Unsane USA 2018).

Szybko okazuje się, że Sawyer (Claire Foy - Polowanie na czarownice, Akademia wampirów) padła ofiarą dyrekcji szpitala, która wykorzystuje polisy ubezpieczeniowe i pod byle pretekstem hospitalizuje na tydzień ludzi z problemami psychicznymi.